Als ik LinkedIn moet geloven heeft zo’n beetje elke Nederlander voor de buis gezeten om te zien hoe “Onze” Jutta, “Onze” Jens en “Onze” Antoinette goud hebben gewonnen op de Olympische Spelen in Milaan. Vaak wordt dit bericht begeleid met een uitgebreide uitleg hoe het bedrijf waar de persoon in kwestie werkt of CEO van is een hart heeft voor de sport, zelf ondernemen topsport is en vooral ook welke levenslessen het bedrijf of de persoon getrokken heeft uit de winst van “Onze” Olympiërs. Maar als er echt zo’n topsporter (of staflid) voor de deur staat om een kans te krijgen bij het bedrijf voor een maatschappelijke carrière wordt er niet thuis gegeven.
Begrijp me niet verkeerd, sporters en stafleden hebben zeker totaal andere ervaringen dan “gewoon” kantoorpersoneel met zich meebrengt. Soms hebben ze nu eenmaal ook andere faciliteiten nodig omdat ze tijd moeten steken in hun sport, denk aan een extra dag thuiswerken, wellicht wat meer dagen achter elkaar vrij voor een groot eindtoernooi als de Olympische Spelen. Sommige professies kunnen deze faciliteiten simpelweg niet bieden, ’t is lastig als chirurg om te zeggen dat je een operatie van 12 uur opsplitst in 3 blokken van 4 uur omdat er tussendoor nog een workout gedaan moet worden.
De sportcultuur in Nederland heeft iets heel moois, top- en breedtesport lopen vrij dicht langs elkaar. Niet zelden hoor je een mooi verhaal van een voetballer, hockeyer of schaatser die tot voor kort nog helemaal niet ontdekt was. Uiteindelijk zorgt de breedte voor de goede top die we met z’n allen creëren. Het enige nadeel, iets wat ik vaak ondervind en in het verleden nog weleens aangehaald heb: sport wordt in Nederland niet per se als echt werk gezien. Zowel de sporter als de ondersteunende staf heeft of moet vaak nog wat werkzaamheden naast de sport doen om de kachel te laten branden.
Het verhaal is uiteraard ook een beetje persoonlijk, 2,5 jaar geleden maakte ik de overstap naar de Verenigde Staten omdat ik daar mij volledig kon focussen op wat ik het allerleukste vind: training geven. Hier in Nederland doe ik dat nog altijd met evenveel liefde en plezier, maar helaas brengt het weinig boterhammen op de plank. Het kost mij wel ongeveer net zoveel tijd als in de VS, denk aan het voorbereiden van trainingen, wedstrijdanalyses, wedstrijdvoorbereiding en volledige wedstrijddagen. Dan laten we de POP-gesprekken, altijd bereikbaar zijn voor de atleten en de nachtelijke overpeinzingen naar een verloren wedstrijd nog maar even buiten beschouwing.
De laatste maanden, nu ik op zoek ben naar een baan die ik naast het coachen van hockey op een van de hoogste niveaus kan doen, merk ik vooral dat bedrijven het gesprek heel leuk vinden. Bedrijven vinden het interessant om iemand met deze achtergrond aan tafel te hebben, maar als het gaat over arbeidsvoorwaarden of aanpassingen die nodig zijn om beide te kunnen doen, zie je toch dat bedrijven wat sneller geneigd zijn af te haken. Gelukkig heeft het NOC*NSF een programma gelanceerd dat topsporters helpt naast hun sport ook ervaring op te doen in het maatschappelijke werkveld. Naast sporters zijn er nog tal van stafleden die de sporters begeleiden met passie voor de sport, ook zij lopen tegen eenzelfde probleem aan.
Mocht je de volgende keer een post schrijven over “Onze” sporthelden en hoeveel inspiratie ze zijn voor jullie bedrijf, bedenk je dan ook of je bereid bent dezelfde offers te brengen als deze sporthelden binnen je bedrijf, puur om de inspiratie in het eigen bedrijf te halen. Ik hoop oprecht dat het antwoord ja is, want topsporters, topsportcoaches en topsportstafleden zijn oprecht gave mensen die een nieuwe en verfrissende blik meebrengen, die vaak veel sneller en oplossingsgerichter werken en door het jarenlang hebben moeten combineren van topsport met andere verplichtingen ook verdomd efficiënt in de planning zijn geworden.
Heb jij nu zo’n bedrijf die 100% achter “Onze” Olympiërs staat, maar dan ook echt 100% door dik en dun? Laat het hieronder in de comments weten!
